Yazım Yönergesi
Atıf ve Kaynakça Sistemi (Citation and Bibliography Guidelines)
Anatolia in Fragments / Anadolu Fragmanları, makalelerde atıf ve kaynakça gösterimi için The Chicago Manual of Style (17. Edisyon – Dipnot ve Kaynakça Sistemi) formatını kullanmaktadır. Metin içi atıf (örneğin; Çatal 2026, 15) kesinlikle kabul edilmez. Tüm referanslar sayfa altı dipnotu olarak verilmeli ve makalenin sonuna eksiksiz bir “Kaynakça” (Bibliography) eklenmelidir. Makaleler dergimizin belirlediği makale şablonu üzerine eklenerek hazırlanmalıdır. Şablonu indirmek için tıklayınız.
Yazarların uyması gereken temel referans kuralları ve örnekler şunlardır:
1. Kitaplar (Books)
İlk Dipnot: Yazarın Adı Soyadı, Kitabın Adı (Basım Şehri: Yayınevi, Basım Yılı), Sayfa Numarası.
Örnek: İlber Ortaylı, İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı (İstanbul: İletişim Yayınları, 2001), 45.
Sonraki Kullanımlarda (Kısa Atıf): Yazarın Soyadı, Kitabın Kısa Adı, Sayfa Numarası. (Not: Yıllığımızda a.g.e., a.g.m. veya ibid. gibi kısaltmalar yerine Chicago 17. Edisyonun güncel kuralı olan “kısa atıf” yöntemi tercih edilmektedir).
Örnek: Ortaylı, İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı, 52.
Kaynakça: Yazarın Soyadı, Adı. Kitabın Adı. Basım Şehri: Yayınevi, Basım Yılı.
Örnek: Ortaylı, İlber. İmparatorluğun En Uzun Yüzyılı. İstanbul: İletişim Yayınları, 2001.
2. Dergi Makaleleri (Journal Articles)
İlk Dipnot: Yazarın Adı Soyadı, “Makalenin Başlığı,” Derginin Adı Cilt Numarası, Sayı (Yıl): Atıf Yapılan Sayfa.
Örnek: Şükrü Hanioğlu, “Osmanlı Aydınında Değişim,” Tarih ve Toplum 12, no. 4 (1989): 22.
Sonraki Kullanımlarda (Kısa Atıf): Yazarın Soyadı, “Makalenin Kısa Başlığı,” Sayfa Numarası.
Örnek: Hanioğlu, “Osmanlı Aydınında Değişim,” 25.
Kaynakça: Yazarın Soyadı, Adı. “Makalenin Başlığı.” Derginin Adı Cilt Numarası, Sayı (Yıl): Sayfa Aralığı. DOI (varsa).
Örnek: Hanioğlu, Şükrü. “Osmanlı Aydınında Değişim.” Tarih ve Toplum 12, no. 4 (1989): 20-35.
3. Kitap Bölümleri (Chapters in Edited Books)
İlk Dipnot: Bölüm Yazarının Adı Soyadı, “Bölüm Başlığı,” in Kitabın Adı, ed. Editörün Adı Soyadı (Şehir: Yayınevi, Yıl), Sayfa Numarası.
Örnek: Halil İnalcık, “Osmanlı Hukukuna Giriş,” in Osmanlı İmparatorluğu: Toplum ve Ekonomi, ed. Suraiya Faroqhi (İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları, 1999), 115.
4. Arşiv Belgeleri (Archival Documents)
Tarih araştırmalarının omurgasını oluşturan arşiv belgeleri ilk kullanımda açık adıyla, sonrakilerde standart kısaltmasıyla verilmelidir. Künye hiyerarşisi “Arşiv Adı, Fon Kodu, Dosya/Gömlek/Belge Numarası” şeklinde olmalıdır. Bu referans düzeni Bizans, Ortaçağ Avrupa ve Türk-İslam el yazmaları için de aynen takip edilebilir.
İlk Dipnot: Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi (Bundan sonra BOA), Hariciye Nezareti Siyasi Kısım (HR.SYS.), 12/34.
Sonraki Kullanımlarda: BOA, HR.SYS., 15/42.
Kaynakça: (Makalenin sonundaki kaynakçaya “Arşiv Kaynakları” başlığı altında yalnızca kullanılan fonlar eklenmelidir, tek tek belge numaraları yazılmaz).
Örnek: Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi (BOA). Hariciye Nezareti Siyasi Kısım (HR.SYS.).
5. Antik Kaynaklar/ Klasik Metinler (Ancient Sources)
Yunan ve Roma dönemi Antik kaynakları için farklı tercümeler veya baskılarda değişmeyen evrensel kaynak gösterme yöntemi kullanılır. Bu uygulamaya göre şu sıra izlenerek kaynaklara referans verilir: “Yazar Adı, Eser Adı, Kitap Numarası. Bölüm. Paragraf/Satır.” Buradaki yazarlar ve eserleri için Oxford Classical Dictionary (OCD) kısaltma listesinden yararlanılır.
Tüm dipnotlar: Polyb. 4.12.3
Kaynakça: Polyb. (Yararlanılan Kaynak= Polybius. The Histories. Ed. ve Çev. W. R. Paton. Loeb Classical Library. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2010.)
6. Epigrafik ve Papirolojik Kataloglar (Corpuslar)
Epigrafik veya papirolojik belgeler, metnin bulunduğu corpusun AIEGL- GrEpiAbbr sayfasında yer alan akademik kısaltması, ardından gelen Romen rakamı ile cilt numarası ve Arap rakamı ile verilen envanter/yazıt numarasıyla referans gösterilir. Örn. Corpus Inscriptionum Latinarum’un 6. Cildi içerisinde yer alan 4467 numaralı yazıt aşağıdaki şekilde gösterilmelidir:
Tüm dipnotlar: CIL VI 4467
Kaynakça: Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL). Berlin: Brandenburgische Akademie der Wissenschaften, 1863–.
Biçimlendirme ve Sayfa Düzeni Kuralları (Formatting and Page Layout)
Anatolia in Fragments / Anadolu Fragmanları, yayınlanan bölümleri görsel bir bütünlük ve akademik okuma kolaylığı sağlamak amacıyla yazarlardan aşağıdaki biçimlendirme kurallarına kesin olarak uymalarını talep eder. Ön inceleme aşamasında bu kurallara uymadığı tespit edilen metinler, içerik değerlendirmesine alınmadan editör kurulunca yazara iade edilir.
1. Metin Uzunluğu ve Sayfa Yapısı
Kelime Sınırı: Makaleler, dipnotlar ve kaynakça dâhil olmak üzere en az 6.000, en fazla 10.000 kelime uzunluğunda olmalıdır. (Kitap incelemeleri ve değerlendirme yazıları için bu sınır 1.500 – 3.000 kelime arasıdır).
Sayfa Düzeni: A4 boyutunda, sayfanın tüm kenarlarından (alt, üst, sağ, sol) 2,5 cm boşluk bırakılarak hazırlanmalıdır.
Yazı Tipi ve Boyutu: Metnin tamamında Times New Roman yazı tipi kullanılmalıdır.
Ana metin: 11 punto, 1.15 satır aralığı ve iki yana yaslı.
Dipnotlar: 10 punto, tek (1.0) satır aralığı ve iki yana yaslı.
Paragraf girintisi: Her yeni paragrafın ilk satırı 1 cm (veya 1 Tab tuşu) içeriden başlamalıdır. Paragraflar arasında fazladan boşluk (6 nk vb.) bırakılmamalıdır.
2. Başlık, Özet ve Anahtar Kelimeler
Makale Başlığı: Sadece ilk harfleri büyük, 14 punto, kalın (bold) ve ortalı olarak yazılmalıdır.
Özet (Abstract): Makalenin amacını, yöntemini ve ulaştığı temel sonuçları içeren Türkçe ve İngilizce özetler 150-250 kelime aralığında, 10 punto ve tek satır aralığı ile yazılmalıdır.
Anahtar Kelimeler (Keywords): Özetlerin hemen altına, çalışmanın kapsamını tam olarak yansıtan 5 ila 7 adet Türkçe ve İngilizce anahtar kelime eklenmelidir. (Anahtar kelimelerin, TR Dizin ve uluslararası indekslerin arama motorlarında bulunabilirliği artırmak için özenle seçilmesi tavsiye edilir).
3. Alt Başlıklar
Makale içindeki düşünce akışını bölmek için kullanılan alt başlıklar numaralandırılmamalı (1., 1.1. gibi ifadeler kullanılmamalı), bunun yerine aşağıdaki tipografik hiyerarşi izlenmelidir:
Birinci Düzey Alt Başlıklar: Sola dayalı, Kalın (Bold) ve yalnızca baş harfleri büyük.
İkinci Düzey Alt Başlıklar: Sola dayalı, İtalik (Eğik) ve yalnızca baş harfleri büyük.
Üçüncü düzey alt başlıklar: Metinle aynı satırda başlayan, İtalik, yalnızca ilk harfi büyük ve sonunda nokta bulunan başlıklar.
4. Doğrudan Alıntılar (Block Quotations)
Metin içinde yapılan, üç satırı (veya 40 kelimeyi) aşan uzun doğrudan alıntılar tırnak işareti içinde ana metne gömülmemelidir.
Bu tür alıntılar; ana metinden ayrı bir paragraf olarak, soldan 1 cm içeriden bloklanmış şekilde, 11 punto ve tek (1.0) satır aralığı ile yazılmalıdır.
Görsel, Tablo ve Transkripsiyon Kuralları (Visuals, Tables, and Transcription Guidelines)
1. Görsel, Harita ve Tablo Kullanımı
Çalışmalarda yer verilen tarihsel belgeler, fotoğraflar, haritalar vb. görsel materyallerin ve tabloların yıllığımızın yayın politikası ve basım standartlarıyla uyumlu hale getirilmesi için aşağıda belirtilen teknik kriterlere uygun olarak sunulması zorunludur:
Çözünürlük ve Format: Makale içinde kullanılacak tüm görseller, haritalar ve belgeler en az 300 DPI çözünürlüğünde ve JPEG veya TIFF formatında olmalıdır. (Word belgesine yapıştırılan düşük çözünürlüklü internet görselleri kabul edilmez).
Numaralandırma ve Atıf: Tüm görseller türüne göre (Tablo 1, Görsel 1, Harita 1) numaralandırılmalı ve metin içinde mutlaka bu numaralarla atıf yapılmalıdır (Örn: bkz. Harita 2).
Tablo Başlıkları, Şekil Alt Yazıları ve Kaynak gösterimi: Çalışmada yer alan her türlü tablo ve görsel materyalin hemen altında, ortalı olarak içeriği açıklayan kısa bir başlık veya şekil alt yazısı bulunmalıdır. Görselin alındığı kaynak (arşiv fonu, müze envanteri veya yayın künyesi) ise Chicago atıf kurallarına uygun olarak belirtilmelidir.
Telif Hakları (Copyright): Özel arşivlerden, müzelerden veya telif hakkı korunan yayınlardan alınan görsel materyallerin basım iznini (reproduction permission) almak ve gerektiğinde belgelemek tamamen yazarın yasal sorumluluğundadır.
2. Transkripsiyon (Çevriyazı) ve Yabancı Terimler
Anatolia in Fragments, kültürlerarası tarih okumalarını merkeze aldığı için metinlerde Osmanlıca, Rusça (Kiril), Farsça, Arapça, Latince, Yunanca veya Ermenice kaynakların orijinal terminolojisi sıklıkla kullanılacaktır.
İtalik Kullanımı: Türkçe olmayan teknik terimler, yabancı dildeki kavramlar ve orijinal dilinde bırakılan ifadeler makale içinde mutlaka italik yazılmalıdır. (Örn: mirî arazi, zemstvo, nomenclatura).
Osmanlıca, Arapça ve Farsça Aktarımlar: Bu dillerdeki orijinal terimlerin, kişi ve yer adlarının Latin alfabesine aktarılmasında IJMES (International Journal of Middle East Studies) veya TDV İslâm Ansiklopedisi transkripsiyon (çevriyazı) standartlarından biri tutarlı olarak kullanılmalıdır.
Rusça ve Yunanca Kullanımlar: Bu dillerdeki orijinal terimlerin, kişi ve yer adlarında Rusça ve Yunanca yazılışların Türkçe transliterasyonu yapılmalı ve tonlama, vurgu işaretleri konulmamalıdır (örn. İstoriya, Tyrannos). Gerekli ise Rusça ve Yunanca’daki orijinal yazılışlarına da yer verilmelidir.
Yaygın Kelimeler: Türkçeye tamamen yerleşmiş ve yaygın bilinen kelimeler ile kurum adlarında (örn. vakıf, kadı, şeyhülislam, sadrazam) güncel Türk Dil Kurumu imla kuralları tercih edilmelidir.
Tarihler ve Takvim Çevirileri: Hicri ve Rumi tarihlerin miladi karşılıkları verilirken köşeli ayraç kullanılmalı ve gün-ay-yıl formatı (Örn: 15 Şaban 1332 [9 Temmuz 1914]) tercih edilmelidir. Metin içerisinde yüzyılları belirtmek için kullanılan rakam sistemi (Romen veya Arap rakamları) çalışma boyunca tutarlı ve tek tip olmalıdır. (Örn: MÖ IV. yüzyıl veya 19. yüzyıl)
KATKILARINIZI ŞU ADRESE GÖNDEREBİLİRSİNİZ: editor.anfrag@gmail.com